بنویسید که غم داشت ولی هیچ نگفت در دلش عشق تو کم داشت ولی هیچ نگفت بنویسید که نهان کرد همه دردش را تیشه زد بر دل و فرهاد شدو هیچ نگفت بنویسید به اشک شست همه شب رویش بالشش خیس شد و جوی شد و هیچ نگفت بنویسید که آنقدر نگاه کرد به در مژه اش پیر شد و قصه در هیچ نگفت بنویسید که از پنجره بر بست امید بس که ...

من حتی اگر تمام خودم هم بشوم باز تمام من می شود تو رحیم گشتی

مرا با حرف هایت ناامید نکن من فریب حرف هایت را نمی خورم بگذار با چشمانت صحبت کنم ما حرف همیدیگر را بهتر می فهمیم رحیم گشتی

زیر باران گریه هایم شسته شد اشک ها و ناله هایم شسته شد قطره قطره ناز و زیبا و لطیف شست رخسارم غم دل شسته شد رحیم گشتی

بهار نارنج نباشد چیری کم دارد بهار

ماه به من نگاه نکن چهره من فسرده است چون نگار من زمن روی بریده است دگر

سیب یا گندم چه فرقی می کند من آدم تو بودم

با طناب تو افتادم چاه آب نداشت

فال بهانه بود قهوه با تو طعم دیگری دارد

لبخند ساز زیبای زندگی است همیشه باید کوک باشد

نداشتنت سخت است داشتنت دشوار بگو چگونه نگهدارمت در دل

من هیچ دلیت برای تنهایی نیمکت نسوخت!

گل سرخ همیشه گل سرخ مرا یاد تو می اندازد نمی دانم این خاصیت توست یا گل سرخ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم تیر ۱۳۹۶ساعت 12:15 توسط سید رحیم گشتی|

یک روز سحر قبل از خورشید همان گاه که گلها _ گلبرگهایشان را تک تک با شبنم عشق شتسشو می دهند اگر یاد من کنی یا دم غروب که خورشید نوک کوه افتابش را بغل می کند مانند مرغی که جوجه هایش را اگر یاد من کنی یا هنگام شب وقتی ماه نگاهش را به سوی ستارگان می دوزد و ستارگان یک یک حضورشان را تیک می زنند اگر یاد من